Panleukopenia

Panleukopenia

Panleukopenia kocia jest jedną z najczęstszych chorób wirusowych kotów. Jest także nazywana kocim zakaźnym zapaleniem jelit i kocią nosówką.

Panleukopenia

Przyczyna

– wirus kociej panleukopenii (FPV) jest parwowirusem
– FPV jest stabilny i oporny na większość środków dezynfekcyjnych poza formaldehydem i glutaraldehydem
– FPV powoduje chorobę u kotowatych oraz niektórych innych gatunków zwierząt, np. fretek
– wirus przenosi się bezpośrednio od zainfekowanych zwierząt lub za pośrednictwem ich wydzielin i wydalin, zwłaszcza kału
– największa częstotliwość występowania panleukopeni ma miejsce u kotów w wieku 2 do 5 miesięcy

Patofizjologia

– wirus potrzebuje do rozmnażania szybko dzielących się komórek – tkanki limfatycznej, szpiku kostnego, krypt jelitowych, u noworodków także może powodować uszkodzenia gałki ocznej oraz ośrodkowego układu nerwowego (OUN)
– zakażenie przez łożysko powoduje wczesne zamieranie zarodków, ich resorpcję lub ronienie
– zakażenia systemowe – powaga uszkodzeń jest zwiększana przez bakterie jelitowe (dodatkowe zakażenia, wtórne do panleukopenii)
– zakażenie OUN – uszkodzenie móżdżku, nerwu wzrokowego, siatkówki w wyniku zakażenia w okresie płodowym lub we wczesnym okresie noworodkowym

Objawy kliniczne

– temp 40 – 42 C, bardzo częsta
– depresja i anoreksja
– wymioty podbarwione żółcią, nie powiązane ze spożyciem pokarmu
– silne i szybko postępujące odwodnienie
– biegunka, jeżeli jest obecna, następuje w późniejszym etapie choroby
– jelita mają charakterystyczną, „linowatą” konsystencję i są bolesne przy omacywaniu
– można spotkać wylewy punkcikowate powiązane z zespołem wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC, zespół charakteryzuje się masywnym krzepnięciem krwi w naczyniach włosowatych, wtórny do innych chorób, prowadzi do śmierci z powodu zaburzeń krążenia)
– przy silnych objawach i infekcjach wtórnych może dochodzić do śmierci
– ciężarne kotki mogą ronić, może dochodzić do mumifikacji płodów i bezpłodności
– noworodki mogą wykazywac niezborność móżdżkową (problemy z koordynacją ruchów, wysokie unoszenie kończyn, zbyt długie kroki)
– kocięta zakażone w fazie płodowej mogą wykazywac dysplazję siatkówki, jej pofałdowanie i odklejanie (obserwowane jako ślepota)

Diagnoza

Hematologia i biochemia :
– początkowo ma miejsce leukopenia (obniżenie poziomu leukocytów), ustępująca po 24-48 godzinach
– częściej dochodzi do neutropenii (obniżenie poziomu neutrofilów)
– anemia, spowodowana utratą krwi do światła jelit
– trombocytopenia (obniżenie poziomu płytek krwi) w przypadku wystąpienia DIC
– nieznaczne do średnich podniesienie ALT, AST i bilirubiny
– rzadko żółtaczka
– w przypadkach zakażeń płodowych i noworodkowych możliwa azotemia

Badania serologiczne, izolacja wirusa
– rzadko stosowane, ale możliwe

Diagnoza różnicowa (choroby dające podobne objawy)
– salmonelloza – leukopenia i ostre zapalenie żołądka i jelit
– białaczka – j.w.

Postępowanie

– nie podawanie wody i pokarmu doustnie w przypadku wymiotów
– intensywna płynoterapia
– transfuzja krwi i/lub osocza w przypadku silnych zaburzeń hematologicznych
– w przypadku intensywnych wymiotów leki przeciwwymiotne
– antybiotyki o szerokim spektrum działania – kontrolowanie zakażeń wtórnych
– podawanie witamin z grupy B
– leki osłaniające śluzówkę przewodu pokarmowego
– leki obniżające motorykę jelit powinny być unikane w terapii (leki przeciwwymiotne!!!) ponieważ zwiększają ryzyko wchłaniania toksyn ze światła przewodu pokarmowego

Monitorowanie pacjenta

– pomiar poziomu i rozkładu białych krwinek w ciągu 24-48 godzin od pierwszego badania
– stopniowe zwiększanie podaży doustnej pokarmu i płynów, na początku pokarmy półpłynne

Zapobieganie

– szczepienie matki, najlepiej przed ciążą
– odporność siarowa (przeciwciała otrzymane od matki z siarą) utrzymują skuteczny poziom odporności biernej u kociąt do 12-14 tygodnia życia
– szczepienie kociąt w wieku 12 tygodni i powtórka 15-16 tygodni
– w przypadku silnego narażenia kociąt na wirusa – pierwsze szczepienie w wieku 9 tygodni, drugie 12 tygodni